هادی تجویدی

(1318 -1272 ش)، نقاش و نوازنده. در اصفهان متولد شد. پدر او از خوشنویسان و مذهبان اصفهان بوده است. تجویدى پس از فراگیرى اصول اولیه نقاشى نزد پدر، از محضر استادانى چون: آقا میرزا احمد و استاد آقا محمدابراهیم نعمت‏اللهى، معروف به نقاش‏باشى، نیز بهره گرفت. وى بعدها به همراهى آقا محمدابراهیم نقاش‏باشى جهت افتتاح كارگاهى در مجمع‏الصنایع به تهران آمد و مدتى با او و سایر هنرمندان همكارى كرد. سپس به دعوت حكیم‏الملك، وزیر فرهنگ، به سمت هنرآموز آبرنگ در مدرسه كمال‏المك، طبیعت و سایر مراحل نقاشى كلاسیك را تكمیل كرد؛ در نتیجه‏ى این اظهار لیاقتها به دریافت دیپلم صنایع مستظرفه جدید نایل شد و چون عمده‏ى علاقه وى مینیاتورسازى به شیوه رضاعباسى و معین مصور و شیوه اصفهانى بود، در مسابقه فن و تعلیم مینیاتور رتبه‏ى اول را كسب كرد و به سمت استادى مدرسه صنایع مستظرفه نایل آمد. استاد هادى در آبرنگ و نقاشى كلاسیك و مینیاتورسازى و شبیه‏سازى بسیار مهارت داشت و در ضمن تار را نیز خوب مى‏نواخت و از شاگردان استاد غلامحسین درویش‏خان بود. از شاگردان وى: على كریمى، محمد على زاویه، ابوطالب مقیمى، زوار و عقیلى در خور ذكرند. از آثار معروف وى، بارگاه سلطان محمود غزنوى و «شاهنامه» آوردن فردوسى است كه فردوسى در حضور سلطان محمود، بر روى صندلى قرار گرفته و دیگر شاعران و رجال دربارى به روى زمین نشسته و آثار خود را عرضه مى‏دارند، با رقم: «هادى تجویدى 1315»؛ دیگر اثر او، تصویر نیمه‏كاره‏ى تابلوى حضرت یوسف، به هنگام رسیدن به حضور حضرت یعقوب است كه به علت مرگ استاد نیمه‏كاره مانده است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.